Breakfast {KadePim}

Breakfast

#เกดไม่ได้ชอบซอนย่า

NC Part (18+)

*คำเตือน* ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลัก

ถ้าไม่ชอบไม่ต้องอ่านก็ได้นะคะ

ส่วนตัวมองว่ามันค่อนข้างแรง

เด็กน้อย/คนที่ไม่ถูกจริตกับอะไรแบบนี้ข้ามไปจะดีค่ะ

.

.

.

“อ อ๊ะ! อื้ออออ…” เธอจิกมือข้างนึงเข้าขอบโต๊ะในขณะที่แขนอีกข้างถูกคนด้านบนกดเอาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน เขาจับขาข้างนึงของเธอให้ขยับขึ้นมาตั้งชันอยู่บนโต๊ะ แทรกตัวเข้ามาอยู่ระหว่างกลางพร้อมนิ้วเรียวที่รุกล้ำเข้ามาพร้อมกันทั้งสองนิ้วในคราเดียว

ซอนย่าโน้มตัวลงไปกดจูบตามใบหน้าของอีกคน ลากไปลิ้นร้อนไปตามริมฝีปากบางที่อีกคนขบเม้มจนมันบวมแดง ขยับข้อมือเข้าออกในจังหวะเนิบนาบสลับร้อนแรง ดูดดึงลำคอของอีกคนจนเกิดรอยรักสีแดงเข้มหลายจุด ก่อนจะทาบทับร่างกายของตัวเองลงไปบนร่างกายเปลือยเปล่าที่เธอจัดการถอดชุดนอนแสนจะน่ารำคาญนั้นออกไปหลังจากทันตัวอีกคนในนอนราบลงมาบนโต๊ะ ในเมื่อไม่อยากใส่อะไรนักก็ไม่ต้องใส่

“จะครางก็ครางสิเคธี่” เขาว่าพลางยกยิ้มล้อเลียนจนเธอต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทางก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อคนด้านบนแทรกสัมผัสด้านล่างเพิ่มเข้ามาอีก

“นี่! อ อ๊าาา... ซอนย่า โอ๊ย” เป็นความรู้สึกทรมานที่อัดแน่นอยู่กลางลำตัว มันทั้งเจ็บทั้งแสบแต่ก็เสียวซ่านจนส่วนอ่อนไหวของเธอตอบรับการกระทำของเขาอย่างน่าอาย เธอผวาตัวขึ้นกอดเขาเมื่อจะขยับไปไหนก็ขยับไม่ได้ ทั้งจิกทั้งดึงเสื้อกล้ามสีขาวที่อีกคนชอบใส่อยู่เป็นประจำจนมันแทบจะแหลกคามือพื่อหวังจะบรรเทาความหวาบวามที่เขาเป็นคนมอบให้

แต่เหมือนยิ่งเธอทรมานเขาก็ยิ่งแกล้ง ยิ่งเธอร้องขอเขาก็ยิ่งได้ใจ

ลิ้นร้อนตวัดเลียหยอกเย้ากับยอดอกทั้งสองข้าง ขบเม้มสลับดูดดึงจนคนถูกกระทำแทบจะทนไม่ไหว “อ้ะ... อื้อออ!” นิ้วเรียวกระแทกกระทั้นเสียดสีกับจุดที่ไวต่อสัมผัสและผ่านเข้าไปในร่างกายของเธอซ้ำ ๆ

“ซอนย่า! ... ไอ มะ ไม่ไหว อ๊าาา!”

ซอนย่ายกยิ้มที่มุมปากเมื่ออีกคนบิดกายเร้า ปลายเล็บของอีกคนจิกทะลุเนื้อผ้าเข้าไปที่แผ่นหลังจนเธอต้องส่งเสียงออกมาเบา ๆ ในลำคอ เธอขยับแขนที่เท้าเอาไว้กับโต๊ะขึ้นไปโอบตัวอีกคนเอาไว้แทนเมื่อเมทินีกระตุกร่างกายอย่างถี่รัว นิ้วเรียวฉีกเสื้อกล้ามตัวโปรดของเธอจนขาดออกจากกันแล้วทิ้งตัวลงอย่างหมดเรี่ยวแรง

ริมฝีปากอุ่นแนบสัมผัสลงไปบนหน้าชื้นเหงื่อของคนในอ้อมกอด แกล้งขยับข้อมือเข้าออกอีกครั้งให้อีกคนโวยวายก่อนจะดึงออกมาช้า ๆ กระชับตัวคนที่ยังหอบหายใจเอาไว้ในอ้อมกอดอย่างปลอบประโลม “หมดแรงรึยัง”

“ถ ถามอะไรเนี่ยซอนย่า”

“ก็ยูทำเสื้อไอขาด จะไม่รับผิดชอบหน่อยหรอ”

ซอนย่ายกยิ้มขำ ๆ เมื่อเห็นอีกคนชักสีหน้าไม่พอใจ แล้วดันตัวเธอให้ขยับออกห่าง “เดี๋ยวซื้อใหม่ให้ก็ได้!”

“ไอดูมีเป็นปัญหาเรื่องเงินหรอเคธ”

น้ำเสียงหยอกล้อกึ่งขบขันทำให้คนที่นอนหอบอยู่บนโต๊ะหันกลับสบตากับอีกคนก่อนจะต้องเม้มริมฝีปากเข้าหากัน คนที่ยังคงยืนอยู่ระหว่างขาของเธอทั้งสองข้าง ยกแขนเรียวขึ้นเพื่อดึงรั้งเสื้อที่เธอเป็นคนทำมันขาดออกจากตัว

บราสีดำที่กอบกุมหน้าอกของอีกคนทำให้เธอเผลอกลืนน้ำลายอย่างลืมตัว หน้าท้องแบนราบที่มีรอยกล้ามจาง ๆ จากการออกกำลังกายของซอนย่ามันชวนให้ใบหน้าของเธอเห่อร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“อืมมม” มือเรียวที่เอื้อมมาลูบไล้หน้าท้องทำให้ซอนย่าเกร็งหน้าท้องเพราะสัมผัสวาบหวามจากอีกคน ถ้าเกดชอบเธอก็ยินดีจะให้หล่อนสัมผัสมันทั้งวันเลย แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้

“ซนหรอ” เขารวบมือทั้งสองข้างของอีกคนเอาไว้แล้วดึงเข้าหาตัว ก่อนจะยกเสื้อขึ้นมาคาบเอาไว้ ใช้มือข้างที่ยังว่างฉีกเสื้อที่ขาดอยู่แล้วให้แยกออกจากกันเป็นแนวยาว

“ยูจะทำอะไรอ่ะซอนย่า” เมทินีเบิกตากว้างเมื่ออีกคนเอาสิ้งที่เคยเป็นเสื้อมามัดข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยกันแล้วดึงตัวของเธอให้ไปกึ่งนั่งกึ่งยืนอยู่ขอบโต๊ะ

“ลงโทษไง”

“อ๊ะ!” พอสิ้นเสียงเขาลงทรุดลงนั่งคุกเข่า สัมผัสปลายลิ้นร้อนชื้นลงบนต้นขาข้างหนึ่ง ลากไล้ผ่านกลางลำตัวของเธอไปยังอีกข้าง

ซอนย่าซุกไซร้ใบหน้าเข้าส่วนอ่อนไหวของอีกคน ดูดดึงจุดที่ไวต่อสัมผัสให้อีกคนกระตุกเบา ๆ ความวาบหวามที่ได้รับทำเอาเมทินีแทบจะยืนไม่อยู่ ยิ่งเขายกขาข้างนึงของเธอไปพาดไว้บนไหล่ ใช้ปลายลิ้นหยอกล้อกับส่วนที่เขาเองก็รู้ดีว่ามันจะทำให้เธอทรมานแค่ไหนมันยิ่งทำให้เธอแทบขาดใจตาย

มือทั้งสองข้างที่ถูกมัดติดกันไว้ด้านหน้ามันทำให้เธอไม่สามารถยึดเหนี่ยวอะไรได้เลยจากศรีษะของคนที่มัดมันไว้ นิ้วเรียวแทรกผ่านกลุ่มผมแล้วดันใบหน้าของอีกคนให้เข้ามาใกล้กว่าเดิม “ซ ซอนย่า... อะ อ๊า เร็ว เร็วอีก!”

ซอนย่าขยับลิ้นร้อนเพิ่มจังหวะตามที่อีกคนร้องขอ มือทั้งข้างบีบเค้นสะโพกกลมกลึงของอีกคนซ้ำแล้วซ้ำเล่าพลางช่วยขยับสะโพกเร่งจังหวะตามที่อีกคนต้องการ เสียงของเมทินีที่เริ่มแหบพร่ามันกลับทำให้หล่อนดูเซ็กซี่มากขึ้นไปอีก หล่อนเรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ สลับกับการเร่งเร้า จนเขาต้องฟาดมือลงไปเต็ม ๆ บนสะโพกขาวของอีกคนอย่างทนไม่ไหว

“อ๊ะ!” หล่อนแอ่นสะโพกเข้าหาเขามากขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแสบจากฝ่ามือร้อน มันเจ็บแต่ก็รู้สึกดี ยิ่งในเวลานี้เธอยิ่งอยากให้ซอนย่ากระทำกับเธอซ้ำ ๆ จนกว่าเขาจะพาเธอไปถึงปลายทาง

“อืมมม ทำอีกสิซอนย่า ท ทำแบบเมื่อกี้... แรงๆ”

เสียงหวานเอ่ยร้องขออย่างหน้าสงสาร หล่อนแอ่นสะโพกรับการกระทำของอีกคนซ้ำ ๆ ลิ้นร้อนก็ยังคงทรมานความต้องการของเธอได้เป็นอย่างดี ซอนย่าผละมือข้างนึงมาแทรกเข้าไปในช่องทางรักของเธอโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เขาขยับมันเข้าออกในจังหวะที่ทำให้เธอเหมือนจะขาดใจ ในขณะเดียวกันก็ยังไม่ผละใบหน้าออกไปไหน

ความทรมานที่ซอนย่าเร่งเร้ามันอย่างไม่ปราณีทั้งจากภายในและภายนอกทำให้ร่างกายเปลือนเปล่าของเมทินีกระตุกถี่ก่อนจะปลดปล่อยความต้องการที่มีออกมาเป็นครั้งที่สองวันนี้ เธอทรุดตัวนั่งลงบนพื้น เอนกายพิงไปกับไหล่ของคนที่โอบเธอเอาไว้ในอ้อมกอด คำบอกรักที่เขาพร่ำบอกซ้ำ ๆ ข้างใบหูมันทำให้เธอมีความสุขที่สุดกว่าที่เคยมีมา

.

.

.

ซอนย่าเดินกลับมาที่ห้องครัวอีกครั้งหลังจากพาคนตัวสูงไปชำระล้างร่างกายแล้วก็ปล่อยให้นอนพักอยู่ในห้อง เธอส่ายหน้าไปมาให้กับผลงานของตัวเองเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน สงสัยนอกจากจะต้องทำมื้อเช้าใหม่แล้วคงจะต้องทำความสะอาดโต๊ะกินข้าวชุดใหญ่ด้วย

SEXY SHOT {KadePim}

SEXY SHOT

Sonia x Metinee

          ซอนย่าหันไปส่งยิ้มให้ทีมงานที่เดินไปฟ้องเธอถึงหน้าเซ็ทว่ามีคนเกเรถึงคิวถ่ายแล้วแต่ก็ไม่ยอมออกไปสักที ปกติคนตัวสูงที่เธอรู้จักค่อนข้างจะเป็นมืออาชีพมากเกินไปด้วยซ้ำ แต่ทำไมวันนี้อยู่ ๆ ดีถึงเกินพยศขึ้นมา หรือเพราะเห็นว่างานนี้เป็นงานที่เธอเป็นเจ้าของงานเองถึงได้กล้าเกเร

“งอแงอะไร” ซอนย่าถามขึ้นเมื่อในห้องพักเหลือเพียงแค่เราสองคน ใบหน้าสวยบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจนจนซอนย่าไม่แปลกใจเลยที่ทีมงานจะกลัวกันจนทำอะไรไม่ถูก ถึงขั้นต้องมาตามเธอ

“ไอไม่ชอบสีชมพู” หล่อนว่า พลางก้มลงมองบิกินี่ลูกไม้สีชมพูที่อยู่บนร่างกายของตัวเอง โคตรจะหวาน!! ไม่เห็นจะเข้ากับ ผู้หญิงทีทั้งสวย ทั้งเซ็กซี่ แล้วก็แซ่บอย่างเธอตรงไหนเลย

“เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอเกด”

“ใช่ ไอบอกว่าถ้าไม่ black ก็ red ไง”

“แต่ยูบอกว่าแล้วแต่ไอ”

“between black and red!!”

เมทินีน่ะชอบแต่บิกินี่สีเข้ม ๆ จนลิ้นชักตู้เสื้อผ้าหล่อนที่เอาไว้เก็บชุดชั้นในแทบจะเอาไปใส่ไว้ทุกข์ได้อยู่แล้ว จริง ๆ ซอนย่าว่ามันก็สวยดี อีกคนใส่อะไรก็สวยอยู่แล้ว หรือแม้แต่ไม่ใส่ก็สวย แต่ในเมื่อเธอมีโอกาสได้ออกแบบเอง ก็แค่อยากลองให้หล่อนใส่อะไรแปลกใหม่ดูบ้าง “ยูใส่สีชมพูก็น่ารักดี”

“แต่ไม่ชอบไง ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ”

“แม้ว่าพิมจะเป็นคนออกแบบเองกับมือ พี่เกดก็ไม่ชอบหรอ”

ถ้าดุแล้วไม่ได้ผล ซอนย่าก็ต้องลองใช้วิธีอื่นดูบ้าง ซึ่งเหมือนจะได้ผล อีกคนดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เมทินีหันใบหน้าที่เริ่มเปลี่ยนไปอีกที ทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาว “ก็... ไม่ถึงกับไม่ชอบ เลิกทำหน้าเป็นหมาหงอยได้ไหม!”

“ก็พี่พูดอยู่เมื่อกี้ว่าไม่ชอบ”

คนแก่กว่าถอนหายใจอย่างยอมแพ้ ไม่ใช่ว่าอยากจะยอมหรอก แต่เธอแพ้จริง ๆ ซอนย่าเด็กกว่าเธอเกือบสองปีเต็ม แต่การจะเรียกเธอว่าพี่เนี่ย นับครั้งได้เลย ถ้าไม่ใช้เวลาอ้อนก็ใช้เวลาเรียกร้องความสนใจ หรือไม่ก็ใช้เพราะอีกคนรู้ว่าเธอแพ้ทางเขาอย่างเต็มประตู “เกดแค่รู้สึกว่ามัน... ไม่ค่อยเข้า”

“ทำไมจะไม่เข้าล่ะ เกดใส่สีชมพูแล้วสวยจะตาย”

ปลายนิ้วเรียวไล่สัมผัสไปตามโครงเสื้อ สายบาง ๆ ที่พาดอยู่บนไหล่ทั้งสองข้าง ไล่วนไปตามโครงด้านล่างจนถึงตะข้อที่เกี่ยวกับอย่างหมิ่นเหม่อยู่ด้านหลัง รั้งตัวคนงอแงเข้าใกล้ แนบริมฝีปากลงบนลูกไม้สีสวย

“พิม!” เมทินีสะดุ้งน้อย ๆ เมื่ออีกคนปลดตะขอชุดชั้นในของเธอออก

“เกดเป็นคนใส่ แต่พิมเป็นคนมอง” ซอนย่าช้อนสายตาขึ้นมาสบกับเธอ สลับกับก้มลงมองเนิมอกที่โผล่พ้นออกมาจากชุดชั้นใน ยิ่งเขาปลดตะขอออกจากกันมันยิ่งปกปิดอะไร ๆ ได้น้อยลง

“มองอยู่ทุกวัน —เชื่อใจกันหน่อยสิ”

เขาใช้ริมฝีปากอุ่นแตะสัมผัสลงทีเดิมแต่ครั้งนี้ไม่มีผ้าลูกไม้บาง ๆ มากั้นเอาไว้แล้ว “อ อ้ะ... เล่นอะไรเนี่ย”

ลิ้นร้อนหยอกล้อกับยอดอกที่เริ่มแข็งขืน “ช่วยทำอารมณ์ไง” เจ้าของคอลเลคชั่นชุดชั้นในบนตัวเธอพูดออกมาหน้าตาเฉย ก่อนจะเลื่อนใบหน้าขึ้นมาให้อยู่ในระดับเดียวกันอีกครั้ง ริมฝีปากสีสวยที่เข้ากันได้ดีกับชุดที่หล่อนต้องใส่ในวันนี้ยิ่งทำให้ซอนย่าอยากช่วยเมทินีเร็ว ๆ ปลายจมูกคลอเคลียอยู่ข้างแก้มอย่างหยอกล้อ

สายตาเจ้าเล่ห์ของซอนย่ามันทำให้เธอร้อนผ่าวไปหมดทั้งหมด แต่ถึงยังไงก็ไม่ควรจะเป็นที่นี่ และตอนนี้ไหมล่ะ “จะบ้าหรอ! ด เดี๋ยวใครมาเห็นจะทำยังไง” เสียงใสขาดห้วงจนไม่รู้ว่าประโยคเมื่อครู่เป็นประโยคปฏิเสธหรือเชิญชวนกันแน่

“แล้วจะออกไปถ่ายทั้งอย่างนี้หรอ” เขาลากปลายนิ้วผ่านร่องอกลง ลงไปยังหน้าท้องแบนราบที่ขมวดเกร็งเมื่อนิ้วเรียวเลื่อนผ่านลงไปต่ำกว่านั้น ก่อนจะเลื่อนตัวลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหล่อน ผละมือทั้งสองข้างลงมาจับขาเรียวให้แยกออกจากกัน พลางใช้ปลายลิ้นสัมผัสลงไปแทนนิ้วเรียวเมื่อครู่

เมทินีเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เบือนหน้าหนีสัมผัสเปียกชื้นของตัวเอง “เพราะใครล่ะ!”

“ก็อุตส่ารับผิดชอบ”

“เรื่องอะไรไม่ทราบ อ อ้ะ!”

ซอนย่าเน้นสัมผัสลงไปบนส่วนอ่อนไหวของคนที่เอาแต่เถียงแบบประโยคต่อประโยค ดูสิ ทั้ง ๆ ที่เธอรับผิดชอบขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่หยุดดื้อเลย “รู้หน่าว่ายูกลัวมันแบ๊ว”

“ม ไม่— พิม…” ซอนย่ายืดตัวขึ้นไปกดจูบลงบนริมฝีปากของคนขี้โวยวาย ถ้าไม่ทำแบบนี้ก็จะไม่ยอมเงียบเลยสินะ ขบเม้มเบา ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายเปิดทางให้เธอรุกล้ำได้มากกว่านี้ บดเบียดสัมผัสร้อนเข้าหากันเป็นจังหวะเนิบนาบสลับกับร้อนแรง แผ่วเบาก่อนจะค่อย ๆ หนักหน่วง ลิ้นเรียวเกี่ยวกระหวัดตักตวงความหอมหวานซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร่างสูงต้องเอนตัวลงนอนราบไปกับเบาะแต่ก็ไม่ลืมที่จะรั้งคนด้านบนให้ตามมาด้วย

เธอไม่แน่ใจว่าร่างกายของตัวเองเปลือยเปล่าตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้อีกทีก็ตอนที่ซอนย่าผละตัวออกเล็กน้อย เพื่อไล้สัมผัสไปตามโครงหน้า ลมหายใจร้อนรดอยู่ข้างใบหู “ไอรับจะรับผิดชอบ ด้วยการทำให้ยูเป็น pink ที่ sexy ที่สุดในโลกเลย”

นิ้วเรียวที่ไล่วนอยู่กลางลำตัวแทรกเข้าไปภายในร่างกายของเมทินีทีละนิด แต่ยิ่งอีกคนขยับมันอย่างเชื่องช้ามากเท่าไหร่ เธอกลับยิ่งรู้สึกเหมือนจะขาดใจมากเท่านั้น เธอต้องการมากกว่านี้

ซอนย่ากระตุกยิ้มขึ้นทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสบริเวณข้อมือ หล่อนออกแรงขยับให้เธอเข้าไปเองอย่างใจร้อน แอ่นสะโพกขึ้นรับการเคลื่อนไหว เสียงหวานครางแผ่วอย่างพอใจ “เดี๋ยวก็เจ็บหรอก”

“ไอไม่ใช่เด็ก 18 19 แล้วนะ”

ดวงตาคมมองร่างกายของคนรักที่บิดเร้าอยู่ใต้ร่าง ใบหน้าสวยเชิดรั้นขึ้นพร้อมริมฝีปากอิ่มที่ส่งเสียงครางกระเส่า ไหนจะหน้าอกเปลือยเปล่าที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ถ้าไม่ติดว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเมทินีจะต้องไม่ยืนอวดเรือนร่างอยู่หน้ากล้องท่ามกลางสายตานับสิบคู่ เธอคงจะฝากรอยรักเอาไว้ให้ทั่ว สิ่งที่ซอนย่าพอจะทำได้ตอนนี้ก็คงจะมีแค่การปรนเปรอทุกอย่างตามที่เมทินีต้องการ

อ๊าาา! พิมมม

มือข้างที่ว่างลูบไล้ไปทั่วทั้งตัวก่อนจะไปหยุดและกอบกุมหน้าอกอิ่ม สัมผัสร้อนชื้นแตะเบา ๆ ลงบนยอดอก ขบเม้มและดูดดึงกับยอดอกทั้งสองข้าง

อ อ้ะะะ....

ความคิดของเธอขาวโพลนไปหมด ลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ส่วนตัวของเรา ส่งเรียกครางกระเส่าเป็นชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า บิดกายเร้าทุกครั้งที่เขาจะพาเธอไปแตะห้วงสุดท้ายของอารมณ์แต่ก็หยุดมัน ซอนย่าชอบทรมานเธอ และเธอก็ชอบโดนซอนย่าทรมาน

ดวงตาสวยปรือขึ้นน้อย ๆ เมื่อรู้สึกว่าการกระทำในครั้งนี้มันต่างจากครั้งก่อน ๆ ใบหน้าคมของอีกคนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เขาขยับข้อมือออกช้า ๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่เธอรู้สึกไม่ชอบใจนัก

“อ อะไร”

เมทินีขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีเมื่อซอนย่าขยับตัวออกห่าง เขาถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วยืนกอดอกมองเธอด้วยรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจ ร่างกายของเธอตอนนี้ยังไม่หายสั่นสะท้ายจากการกระทำของเขาเลยด้วยซ้ำ “พิม!”

“ไอบอกว่าจะช่วยยูทำอารมณ์ไง” ร่างบางก้มตัวลงหยิบชั้นในที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นแล้วยื่นมันมาให้เธอ

“มีอารมณ์แล้วก็ไปถ่ายงานได้แล้ว”

ไอ**** อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำมาก ๆ อิผัวเวร เมื่อเธอไม่ยอมยื่นมือไปรับมามันก็วางบิกินี่สีชมพูหวานแหววเอาไว้ด้านข้าง แล้วถอยไปยืนพิงอยู่กับประตู เธออยากจะหาอะไรเขวี้งใส่ใบหน้ายียวนของซอนย่าแรง ๆ สักที แต่ตอนนี้แค่แรงจะด่ายังไม่มีเลย ให้ตายเหอะ!

“รีบแต่งตัวสิคะคุณเมทินี หรือว่าจะต้องให้ช่วยใส่”

“ไม่ต้องมายุ่ง!”

โดนงอนแล้วสิ ซอนย่ามองตามคนที่เดินกระแทกเท้าผ่านตัวเธอไปหลังจากพยายามแต่งตัวด้วยมือสั่น ๆ ของตัวเอง มีแต่หล่อนที่ไหนล่ะที่ค้าง เธอก็ค้างไม่ต่างกัน แต่ขืนต่อให้จบในรอบนี้ เมทินีก็จะออดอ้อนเธอเหมือนทุกครั้ง ซึ่งเธอก็ไม่เคยห้ามใจได้ และบทรักของเราก็จะดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าหล่อนจะหมดแรง... แล้วแบบนั้นจะทำงานได้ยังไง ไม่ต้องให้ทีมงานรอกันสามสี่ชั่วโมงหรอ

ไว้เสร็จงานค่อยง้อก็แล้วกัน